Wednesday, January 2, 2008

Steve Stevens - Flamenco A Go-Go

Ένας άνθρωπος που πάντα σιχαινόμουνα να ακούω, να βλέπω, να σκέφτομαι ότι υπάρχει και συνεχίζει να κάνει θόρυβο, είναι ο Μπίλυ Άιντολ. Ποτέ δεν ασχολήθηκα με αυτόν, για καλή μου τύχη μάλλον θεωρώ. Δεν ξέρω τίποτα για αυτόν τον δύστυχο, μόνο ότι δεν μου αρέσει ο τρόπος που φωνάζει. Ίσως όμως θα έπρεπε να είχα ασχοληθεί κάποτε, για έναν και μοναδικό λόγο, τον κιθαρίστα του. Τον κιθαρίστα του τον ανακάλυψα από τις δυο instrumental δουλειές που έχει κάνει με τον μικρό tony λέβιν στο μπάσο και τον τρελαμένο terry μπόζιο στα τύμπανα. Καταπληκτικά albums και τα δυο, χρόνια είναι μέσα στα ακούσματά μου. Κάνοντας λοιπόν ένα search, μετά εκπλήξεως έμαθα ότι ήταν ο κιθαρίστας του Μπίλυ. Έλεος... Δεν γίνεται, συνωνυμία θα είναι!!!
Και όμως... αυτός ο άνθρωπος, με μεγαλύτερή του επιρροή τον Steve Howe (Yes), είναι αυτός που έψαχνα, είναι αυτός που ετοιμάζει νεο solo δίσκο αφιερωμένο στους κλασσικούς των 60's και των 70's, ειναι αυτός που το '99 (παλιό πλέον, ε???) έκανε αυτήν την δισκάρα. Μια δισκάρα, που, μάλλον μόνο αυτός θα μπορούσε να κάνει. Όλες οι συνθέσεις δικές του, ωραίες συμμετοχές, ωραίες Συνθέσεις, πάνω από όλα όμως, κλασσική κιθάρα. Μπορεί να έχει σαμπλάρει λίγο ηλεκτρική ή οτιδήποτε άλλο, αλλά το 90% είναι η κλασσικότατη κλασσική quitara. Τα κύρια ερεθίσματα? Αισιοδοξία, αγάπη, χαρά, ότι πρέπει για να ξεκινήσει κάποιος την νέα χρονιά δηλαδή. Φωτεινότητα, όρεξη, κέφι.

(Και μετά ξύπνημα, και πάλι όλα σκατά).

Το Riviera, αποτελεί μια πρώτη εκτέλεση. Μετέπειτα εκτέλεση, και καλύτερη για εμένα, υπάρχει στο Situation Dangerous, με τους άλλους δυο που προανέφερα.

Έτσι λοιπόν και εγώ, με τις ευχές μου για ένα υγιές, χαρούμενο και δημιουργικό 2008, αφιερώνω αυτήν την ομορφιά σε όλους τους ανθρώπους, αλλά πιο πολύ σε αυτούς που την χρειάζονται.


Σονγκς:

1. Flamenco.A.Go.Go
2. Cinecitta
3. Our man in istanbul
4. Letter To A Memory
5. Feminova
6. Velvet Cage
7. Hanina
8. Dementia
9. Twilight In Your Hands
10. Riviera

Οι δουλειές του

Link In Comments

Tuesday, December 11, 2007

Συμπάθειες

Δεν ξέρεις τι γίνεται ε? Ποτέ μου όμως δεν το ήθελα αυτό. Ποτέ δεν το αναζήτησα, και ποτέ δεν θα ρίξω τον εαυτό μου για κανέναν λόγο. Όσο κρατιέται όρθια και αυτή η μαλακία, βέβαια.

Σήμερα υποτίθεται πως κατάφερα κάτι. Ή μάλλον, όχι σήμερα, καιρό τώρα, αλλά σήμερα πήρα ένα 'μπράβο'. Δεν έχω νιώσει όμως κάτι για αυτό ακόμα. Και δεν ξέρω αν θέλω. Πραγματικά. Καθώς λοιπόν προ ημερών (νυχτών καλύτερα) βρέθηκα με έναν παλιόφιλο σε ένα τελιωμενατζίδικο, εκεί έπαιξε αυτό και κάπως μού'ρθε. Εκεί ένιωσα κάτι. Εκεί ζορίστηκα λίγο βαριά μέσα μου, γιατί, απλά τα έχω κόψει. Παλιά αυτά πια. Και όμως εσύ, επιμένεις εκεί. Κολλημένος. Και τι κάνεις για αυτό???




Η αγαπημένη μου φωνή, μεγάλωσε. Μεγάλωσε, αλλά ακόμα δυνατή είναι. Έτσι πρέπει.



Sympathy just doesn't mean
That much to me
Compassion's not
The fashion in my mind
And if you're looking for
A shoulder to cry on
Don't turn your head my way
'Cause I'd rather have
My music any day

You and I are
Masters of our destiny
We look for consolation all the time
Until we find out things are not
What they were meant to be, oh no
And if it doesn't suit our mood
We'll call it crime

Dedication's not an obligation
Or a figment of
Someone's imagination
It's the only way they say
To live from day to day
To make each passing way
A small sensation

Dreams are the possession of
The simple man
Reality the fantasy of youth
But living is a problem that
Is common to us all
With love the only
Common road to truth

Πολλά χρόνια τώρα. Και όσα περνάνε, τόσο περισσότερο αλήθεια λέει.

Monday, October 29, 2007

Δυο πράγματα

Δεν μπορώ να καταλάβω τι τεμενάδες θέλει το κωλοπισι για να περάσει τους κωλοντράιβερς για την αηδία που λέγεται μπλουτουθ.

Δεν τους είχα ξαναδεί, ποτέ. Από ότι κατάλαβα διάλεξα την καλύτερη φορά για να τους δω, αφού όλοι (όσους άκουσα εγώ) έλεγαν πως είναι καλύτεροι από κάθε άλλη φορά. Μάλλον είχα λίγη τύχη. Το κλου, για εμένα, από εκείνη την βραδιά ήταν ένα:

LIVE OR DIE

Από εκεί και πέρα, μουσικά, αυτό που με τρέλανε πραγματικά ήταν ο ντράμερ. Έχω ερωτευθεί τα tomb του, τι ήχος ήταν αυτός, τρέλα, ήθελα να... δεν ξέρω. Απόλαυση. Πολύ δυνατός ήχος όμως γενικότερα, και ο λεγάμενος φαίνεται να έχει κάνει και δίαιτα κιόλας.

Από εκεί και πέρα, όταν τραγουδάς μαζί με όλους τους άλλους κάφρους στίχους όπως το

I am the prisoner of the paradise I dreamed
The idol of a million lonely faces look at me
Behind the mask of sorrow, four doors of doom behind my eyes
I've got their footprints all across my crimson mind

Long live, long live, long live the king of mercy
Long live, long live

There is no love, to shelter me
Only love, love set me free
No love, to shelter me, only love, love set me free

I was the warrior, with an anthem in my soul
The idol of eight thousand lonely days of rage ago
And remember me when it comes your time to choose
Be careful what you wish for, it might just come true

νομίζω πως δεν γίνεται να μη συγκινηθείς. Έτσι λοιπόν, συγκινείσαι, θυμάσαι και λίγο κάποια παλιότερα χρόνια, και δώστου. Ε, μετά, όταν σου θυμίζουν και αυτοί μερικά άλλα πραγματάκια πριν φύγουν, όπως το... τι θες?

Ελ-οου-βι-η- I just need my love machine...

ή... τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις παλληκάρι μου?

I wanna be somebody, be somebody, too...

νομίζεις ότι ζεις στο '95 και πως όλα στη ζωή θα πάνε μια χαρά.

Εν ολίγοις, για να μη συνεχίσω να γράφω λαλακίες, δυο πράγματα.

1. Τι τρέλα ήταν αυτή.
2. Ένιωσα 20 χρονών. Η επήρεια αυτή συνεχίστηκε και αργότερα, όποτε προσγειώθηκα το επόμενο μεσημέρι. Ευτυχώς το επόμενο μεσημέρι ήταν Κυριακή.

(Αν καταφέρει να δουλέψει η αηδία θα ανεβάσω και κανά βιντεάκι, όχι ότι θα ακούγεται και τπτ, αλλά έτσι για την ιστορία... - αν έχει κάποιος κάτι καλό, άντε βρε παιδιά, να το δείξουμε και σε κανά φίλο μας.)

Saturday, October 27, 2007

Το είδωλο



Will I be alone this morning
Will I need my friends?
Something just to ease away my pain
No one ever sees the loneliness behind my face
I am just a prisoner of my fame

If I could only stand
And stare in the mirror
What could I see?
One fallen hero with a face
Like me
And if I scream would anybody hear me
If I smash the silence, you'll see what fame
Has done to me

Kiss away the pain and leave me lonely
I'll never know if love's a lie, ooh
Being crazy in paradise is easy
Do you see the prisoners in my eyes?

Where is the love to shelter me?
Give me love, love set me free
Where is the love to shelter me?
Only love, love set me free
Set me free

Friday, October 19, 2007

Δε Πης Μέηκερ

Sunday, October 14, 2007

Λίγες εικόνες

Από ένα φιλαράκι που πέρναγε από εκεί.(:P)

Το YYZ, από τις 09.10.07 στο Wembley


Και το dreamline

Εγώ πάντως δεν πιστεύω οι Rush να γεμίζαν ένα Wembley στην Ελλάδα. Ούτε καν μισό. Μόνο οι Acdc (αν έρθουν ποτέ), εκτός από τους stones που μας πρήζουν τα κανάλια στην διαφήμιση και φοράει και η κωλόγρια μπλούζα με τη γλώσσα. Έτσι πάνε 70.000. Πως αλλιώς????
Τι να φέρουν εδώ λοιπόν??? Και για πιο λόγο? Και με τους δικούς μας γεμίζουν μια χαρούλα (και με το παραπάνω) τα θέατρα βράχων, πέτρα και τα συναφή. Οι rush πιο λίγο κόσμο θα είχαν. Δε συμφέρει.
Καλημέρα.
Είναι αλλιώς εκεί πάνω...

Ανανέωσις (15.10.07)

Η χλιδή της εμπρόσθιας όψης του Wembley Arena (ναι, όντως αυτό είναι)


Μερικοί ξενέρωτοι Άγγλοι

Monday, October 8, 2007

Λίγη υπομονή ακόμα

για να πάρει φωτιά το Wembley....